Helemaal niks doen

En eerlijk? De eerste dag vond ik het moeilijker dan ik dacht. Ik haalde de 30 minuten niet eens en heb het uiteindelijk opgesplitst in twee keer 15 minuten. Mijn hoofd ging alle kanten op. Ik dacht aan werk, aan wat ik nog moest doen, aan gesprekken, aan dingen die ik wel of niet goed heb gedaan.

Op dag twee werd het al iets makkelijker. Ik kon me er meer aan overgeven en haalde ineens 20 minuten en zo werden het 2x 20 minuten.

Op dag drie merkte ik dat mijn gedachten rustiger werden en dat ik meer begon te genieten van mijn omgeving. Er kwamen mooie en minder mooie gedachten omhoog, maar net als bij mediteren kon ik ze ook weer laten gaan.

Wat me in die dagen vooral opviel, was hoe vaak ik mezelf vergelijk met anderen. Zonder dat ik het doorheb. Wie verder is. Wie succesvoller is. Wie meer klanten heeft. Wie meer reist. Wie meer “lijkt” te doen. Best confronterend om te merken. Maar juist doordat ik 30 minuten niks deed, kon ik het wél zien. Normaal gesproken ren je daar gewoon overheen.

Elke dag werd het een beetje makkelijker om echt stil te zitten en niks te doen. Behalve dag zes, toen duurde het weer even voordat ik mijn rust vond. Maar dat hoort er blijkbaar ook gewoon bij.

Na een paar dagen merkte ik namelijk iets anders.
Mijn hoofd werd rustiger.
Mijn lichaam ontspande sneller.
Die 30 minuten werden niet meer iets wat “moest”, maar iets waar ik naar uitkeek.

Het voelde een beetje als op adem komen. Alsof mijn systeem even mocht resetten.

Waarom niks doen goed is voor je